Kiedy wykonać zabieg na opadanie płatków w rzepaku?

Download PDF

Opadanie płatków w rzepaku jest kluczowym momentem na przeprowadzenie skutecznej ochrony plantacji przed chorobami grzybowymi. Rzepakowi w tym czasie zagrażają patogeny odpowiedzialne za wywołanie zgnilizny twardzikowej, szarej pleśni i czerni krzyżowych.

Rozwój tych chorób i ich nasilenie warunkowane są przez sprzyjające rozwojowi grzybów warunki środowiska.

Porażenie roślin

Aby doszło do porażenia roślin, musi nastąpić spotkanie się w jednym czasie kilku czynników:

  • grzyb musi zostać pobudzony do zarodnikowania przez odpowiednią wilgotność i temperaturę,
  • optymalna wilgotność powietrza (i gleby w przypadku zgnilizny twardzikowej) i temperatura są wymagane do dokonania infekcji roślin,
  • zbyt duże zagęszczenie łanu sprzyja utrzymywaniu się podwyższonej wilgotności i temperatury.

ochrona rzepaku

Płatki kwiatowe pokarmem dla patogenicznych grzybów

Kwitnienie odgrywa dużą rolę w kształtowaniu się plonu. Dlatego niezbędne jest chronienie rzepaku właśnie w tym czasie. Ta faza rozwojowa „dostarcza” pożywienia zarodnikom grzyba właśnie poprzez opadanie płatków w rzepaku. Spadają one na rośliny i przyklejają się w rozgałęzieniach pędów i w kątach liściowych.

Płatki te wykorzystywane są przez grzyby jako źródło składników pokarmowych. Następnie właśnie w tych miejscach dochodzi do pierwszych infekcji, czemu sprzyjają także wszelkie zranienia i uszkodzenia roślin.

Zgnilizna twardzikowa

Zgnilizna twardzikowa

Zgnilizna twardzikowa wpływa na obniżenie się plonu nasion

fot. Sumi Agro Poland

Największe zagrożenie dla rzepaku w tej fazie stanowi zgnilizna twardzikowa, której próg ekonomicznej szkodliwości specjaliści określili jako tylko 1% roślin z objawami. Zatem już przy tak niewielkim stopniu wystąpienia choroby można się spodziewać obniżenia docelowego plonu nasion.

Zgniliznę twardzikową powoduje grzyb Sclerotinia sclerotiorum. Szacuje się, że pojawienie się tego patogenu w uprawie rzepaku może spowodować straty na poziomie aż 30%. Źródłem infekcji są zimujące w glebie przetrwalniki grzyba, tzw. sklerocja, z których przy podwyższonej wilgotności gleby kiełkują owocniki w kształcie miseczek.

W owocnikach dochodzi do tworzenia zarodników i następuje ich wysyp. Charakterystyczne jest porażenie w postaci szarobiałych plam na łodygach. Przy dużej wilgotności następuje pokrycie zainfekowanych miejsc przez białą, watowatą grzybnię, zawierającą twarde, szare a następnie czarne sklerocja.

Taka grzybnia jest często widoczna wewnątrz porażonych łodyg. Porażenie rzepaku przez S. sclerotiorum sprawia, że łodygi mogą się wyłamywać, a same nasiona osypują się do gleby.

Szara pleśń

szara pleśń

Szara pleśń prowadzi do gnicia i zamierania porażonych roślin

fot. Sumi Agro Poland

Opadające płatki kwiatów rzepaku są także źródłem pożywienia dla grzyba Botrytis cinerea, będącego sprawcą szarej pleśni. Choroba ta powoduje brunatne plamy z szarym nalotem na liściach i łodygach, co prowadzi do gnicia i zamierania porażonych roślin. Efektem jest oczywiście mniejszy plon nasion.

Czerń krzyżowych

Kwitnienie to okres, kiedy pojawić się może czerń krzyżowych. Chorobę powoduje grzyb Alternaria alternata, którego obecność objawia się w postaci ciemnych, prawie czarnych plam na łodygach i liściach. Często widoczne jest wyraźne strefowanie plam z czarnym nalotem grzybni i zarodników.

czerń krzyżowych

Czerń krzyżowych objawia się w postaci plam z czarnym nalotem grzybni i zarodników

fot. Sumi Agro Poland

Z tych miejsc dochodzi następnie do infekcji rozwijających się łuszczyn i właśnie to porażenie jest najistotniejsze dla budowania plonu. Plamy powodują kurczenie rozwijających się łuszczyn, przez co następuje ich przedwczesne pękanie i osypywanie się nasion. W konsekwencji zbieramy plon mniejszy od tego, który powinniśmy uzyskać w układzie zdrowych roślin.

Zabieg na opadanie płatków w rzepaku

Przyjmuje się, że optymalny termin zabiegu to moment, w którym dochodzi do otwarcia połowy kwiatów pędu głównego (BBCH 65). To właśnie wtedy zaczynają opadać pierwsze płatki z kwiatów, które zakwitły w pierwszej kolejności.

bbch rzepaku

Do ochrony rzepaku w tej fazie warto zastosować środek o więcej niż jednej substancji czynnej. Poprzez wykorzystanie różnych substancji, a co za tym idzie – odmiennych mechanizmów działania, zwiększamy skuteczność wykonanego zabiegu. Tego typu rozwiązanie zastosowano w preparacie Yamato 303 SE.

Strategia ochrony roślin

Środek Yamato 303 SE jest optymalnym rozwiązaniem na opadanie płatków w rzepaku

Połączono tu tiofanat metylu i tetrakonazol. Związki te wykazują różne mechanizmy działania, a oprócz tego należą do różnych grup chemicznych.  Można zatem powiedzieć, że w skuteczny sposób uzupełniają się nawzajem, realizując strategię ochrony przed głównymi zagrożeniami ze strony grzybów w czasie kwitnienia.

Dodatkowo Yamato 303 SE jest środkiem, który może być zastosowany zapobiegawczo, interwencyjnie i wyniszczająco. Kluczowe jest działanie zapobiegawcze, szczególnie kiedy po warunkach sprzyjających rozwojowi patogenów możemy się spodziewać ich potencjalnego pojawienia się w rzepaku.

Jeżeli w sezonie nie wystąpiły czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia zgnilizny twardzikowej i szarej pleśni, zabieg preparatem Yamato 303 SE może zostać przesunięty do fazy początku formowania łuszczyn, kiedy narażone są one na porażenie przez czerń krzyżowych.

Prezentowane informacje w zakresie środków ochrony roślin zawarte w serwisie www.agrofakt.pl nie zawierają pełnej treści etykiet-instrukcji stosowania. Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu. Zwróć uwagę na zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia oraz przestrzegaj środków bezpieczeństwa zamieszczonych w etykiecie.

Artykuł zawiera lokowanie produktu i ma charakter promocyjny.

Dodaj komentarz