Dożynkowe wieńce: nieodzowny atrybut dożynek

Dożynkowe wieńce: nieodzowny atrybut dożynek

Dożynkowe wieńce sięgają czasów pogańskich, tak samo jak święto, z którym są związane. Misternie robione z kłosów zbóż i ziaren. Stanowią nieodzowny atrybut dorocznego dziękczynienia za plony.

Dożynkowe wieńce sięgają czasów pogańskich, tak samo jak święto, z którym są związane. Misternie robione z kłosów zbóż i ziaren. Stanowią nieodzowny atrybut dorocznego dziękczynienia za plony. Przez wieki nabrały wręcz religijnego charakteru. W dodatku tradycja ich wyplatania wciąż jest żywa.

Dożynki sięgają rodowodem jeszcze czasów słowiańskich i związane są z podziękowaniem za tegoroczne zbiory i jednocześnie prośbą o pomyślność przyszłych. W XVI w. zwyczaj ten zagościł na dworach wiejskich i nabrał chrześcijańskiego charakteru. Pod koniec XIX w., wzorem dożynek dworskich, urządzano dożynki chłopskie, a dopiero w 20-leciu międzywojennym zaczęto organizować dożynki gminne, powiatowe i parafialne.

Pierwotnie dożynkowe wieńce miały kształt wielkiej korony lub koła.

Tradycyjnie dożynki obchodzone były w pierwszy dzień jesieni, obecnie przypadają przeważnie w pierwszą niedzielę września. Nadal święto jest ukoronowaniem całorocznej pracy rolników. W staropolszczyźnie nazywano je również „wieńcowym” (od największego symbolu tego święta – właśnie ze względu na dożynkowe wieńce), „okrężnym” (w związku z okrążaniem jesienią pól po zebraniu zbiorów) lub „zażynkami” i „wyżynkami”.

Najważniejszym symbolem tego święta zawsze były dożynkowe wieńce. Od wieków ich wiciem zajmowały się gospodynie, wykorzystując pozostawione na polu zboża (tzw. perepełki, przepiórki, wiązki), owoce i kwiaty. Podobnie jest dziś, choć często trud przygotowania wieńca biorą na siebie Koła Gospodyń Wiejskich.

Tak od lat jest w Szarlejce (pow. wręczycki). Po misternie wykonanej pracy gospodynie w odświętnych ludowych strojach procesjonalnie przenoszą wieniec do kościoła. Często po dożynkach parafialnych trafia on do Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze, gdzie odbywa się Ogólnopolskie Dziękczynienie Bogu za Plony.

Pierwotnie dożynkowe wieńce miały kształt wielkiej korony lub koła. Dziś przybierają najprzeróżniejsze formy: hostii, krzyża, statku, wiatraka, a nawet gospodarskiej zagrody. Zgodnie z tradycją wieniec dożynkowy przechowywano w stodole do kolejnego roku, a dokładnie do nowego siewu. Wykruszone z niego ziarna wsypywano do worków z ziarnem siewnym. Co ciekawe, zwyczaj ten praktykowany jest po dzień dzisiejszy, zwłaszcza przez starszych rolników.

Cielę po narodzeniu – praktyczne wskazówki pielęgnacyjne

Cielę po narodzeniu wymaga szybkiej bardzo starannej i skutecznej opieki. W ciągu kilku godzin trzeba podać mu siarę, najbogatszego źródła pokarmu.

13 listopada 2017

Nawożenie sadu w okresie pozbiorczym

Preparaty miedziowe i cynkowe stosujemy w sadownictwie głównie w okresie wiosennym i jesiennym. Przede wszystkim w celu ograniczenia chorób kory.

9 listopada 2017

Terapia dziecięca w gospodarstwach agroturystycznych na wsi

Terapia dziecięca na wsi staje się coraz bardziej popularna. Celują w tym gospodarstwa agroturystyczne, które zapewniają najmłodszym możliwości leczenia.

19 listopada 2017

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij