Agrofagi w uprawach: co „gryzie” buraka?

Szacuje się, że 10–15% plonów w skali światowej jest „zjadane” przez agrofagi. Jednym z łakomych kąsków dla tych zwierząt są rośliny buraka cukrowego, w przypadku których straty mogą wynosić średnio od 10 do 30%. 

Podstawą w ochronie przed szkodnikami roślin jest zaprawianie nasion.

Jak chronić uprawy?

Szczególnie groźne są agrofagi żerujące na początku wegetacji buraka, które mogą w drastyczny sposób zmniejszyć obsadę buraka. Duże szkody powodują drobnica burakowa, pchełka burakowa, nicienie, mszyce, a także wielożerne drutowce, pędraki i rolnice. Podstawą w ochronie przed szkodnikami roślin jest zaprawianie nasion, co w praktyce jest już normą. Insektycydy znajdujące się w otoczce nasion działają bowiem kontaktowo, żołądkowo, a niektóre również gazowo.

Warto pamietać

Należy jednak pamiętać, że oczkowanie nasion zabezpiecza roślinę przed uszkodzeniem, głównie przez szkodniki glebowe występujące w małym lub średnim nasileniu, przed pierwszym pokoleniem śmietki oraz wczesnymi nalotami mszyc. Skuteczność zapraw utrzymuje się jednak przez kilka tygodni. Od początku wegetacji roślin należy więc prowadzić obserwacje łanu, a po stwierdzeniu obecności szkodnika podjąć odpowiednie działania.

Środki chemiczne na agrofagi

Pchełka burakowa. (Źródło: AgroFoto.pl, yacenty)

Wiodącym sposobem ochrony roślin przed agrofagami jest stosowanie chemicznych środków, jednak już prawie od 2 lat zobowiązani jesteśmy przestrzegać integrowanego programu ochrony roślin, którego głównym założeniem jest pierwszeństwo zastosowania wszystkich niechemicznych (agrotechnicznych, mechanicznych, fizycznych, biologicznych, hodowlanych i innych) metod zwalczania agrofagów. Dopiero jeśli ich skuteczność okaże się niewystarczająca, można użyć „chemii”.

Niszczenie szkodników

Idea integrowanej ochrony roślin nie zakłada całkowitego zniszczenia szkodników, lecz ograniczenie ich liczebności do takiej wielkości, aby nie powodowała strat gospodarczych i środowiskowych. Podejmując decyzję o zwalczaniu agrofaga, powinniśmy przede wszystkim ocenić jego liczebność i określić, czy został przekroczony próg jego szkodliwości.

Obserwuj nas w Google News. Bądź na bieżąco!

Newsletter

Bądź na bieżąco z informacjami z rynku rolnego

Zapisz się

Autor artykułu:

dr hab. Roman Wacławowicz

Dr inż. Roman Wacławowicz to ceniony naukowiec i praktyk, związany z Uniwersytetem Przyrodniczym we Wrocławiu (dawniej Akademia Rolnicza). Jego kariera naukowa od samego początku jest silnie powiązana z agrotechniką buraka cukrowego, co czyni go jednym z wiodących specjalistów w tej dziedzinie w Polsce.Główne obszary specjalizacji Działalność badawcza dr. Wacławowicza koncentruje się na kluczowych dla plantatorów zagadnieniach, takich jak:Nawożenie organiczne i mineralne: Prowadzi badania nad wpływem nawozów naturalnych i organicznych na żyzność gleby i plonowanie buraka cukrowego. Jego praca doktorska dotyczyła m.in. wpływu nawożenia organicznego na plonowanie pszenicy uprawianej po buraku cukrowym, co dowodzi jego głębokiego zrozumienia całego płodozmianu.Zagospodarowanie liści buraczanych: Jest pionierem w badaniach nad polowym zagospodarowaniem liści buraka cukrowego. Analizuje, jak różne metody ich przyorywania wpływają na właściwości gleby oraz plonowanie roślin następczych.Optymalizacja nawożenia azotowego: Pracuje nad rozwiązaniami pozwalającymi ograniczyć dawki nawozów azotowych dzięki prawidłowemu wykorzystaniu liści buraczanych jako nawozu organicznego. Jego badania mają kluczowe znaczenie dla rolnictwa zrównoważonego i obniżenia kosztów produkcji.Doświadczenie i dorobek naukowy Ukończył z wyróżnieniem Wydział Rolniczy Akademii Rolniczej we Wrocławiu, gdzie obecnie pracuje na stanowisku adiunkta. Jest autorem 55 publikacji naukowych, w tym 33 oryginalnych prac twórczych, które w dużej mierze poświęcone są tematyce związanej z uprawą buraka cukrowego. Jego wkład w naukę został czterokrotnie doceniony nagrodami Rektora.Dr inż. Roman Wacławowicz aktywnie działa również w Polskim Towarzystwie Agronomicznym. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się ze studentami, prowadząc zajęcia z zakresu płodozmianów, ogólnej uprawy roli i roślin oraz herbologii.