Kiedy wykonać zabieg na opadanie płatków w rzepaku?

Download PDF

Opadanie płatków w rzepaku jest kluczowym momentem na przeprowadzenie skutecznej ochrony plantacji przed chorobami grzybowymi. Rzepakowi w tym czasie zagrażają patogeny odpowiedzialne za wywołanie zgnilizny twardzikowej, szarej pleśni i czerni krzyżowych.

Rozwój tych chorób i ich nasilenie warunkowane są przez sprzyjające rozwojowi grzybów warunki środowiska.

Porażenie roślin

Aby doszło do porażenia roślin, musi nastąpić spotkanie się w jednym czasie kilku czynników:

  • grzyb musi zostać pobudzony do zarodnikowania przez odpowiednią wilgotność i temperaturę,
  • optymalna wilgotność powietrza (i gleby w przypadku zgnilizny twardzikowej) i temperatura są wymagane do dokonania infekcji roślin,
  • zbyt duże zagęszczenie łanu sprzyja utrzymywaniu się podwyższonej wilgotności i temperatury.

ochrona rzepaku

Płatki kwiatowe pokarmem dla patogenicznych grzybów

Kwitnienie odgrywa dużą rolę w kształtowaniu się plonu. Dlatego niezbędne jest chronienie rzepaku właśnie w tym czasie. Ta faza rozwojowa „dostarcza” pożywienia zarodnikom grzyba właśnie poprzez opadanie płatków w rzepaku. Spadają one na rośliny i przyklejają się w rozgałęzieniach pędów i w kątach liściowych.

Płatki te wykorzystywane są przez grzyby jako źródło składników pokarmowych. Następnie właśnie w tych miejscach dochodzi do pierwszych infekcji, czemu sprzyjają także wszelkie zranienia i uszkodzenia roślin.

Zgnilizna twardzikowa

Zgnilizna twardzikowa

Zgnilizna twardzikowa wpływa na obniżenie się plonu nasion

fot. Sumi Agro Poland

Największe zagrożenie dla rzepaku w tej fazie stanowi zgnilizna twardzikowa, której próg ekonomicznej szkodliwości specjaliści określili jako tylko 1% roślin z objawami. Zatem już przy tak niewielkim stopniu wystąpienia choroby można się spodziewać obniżenia docelowego plonu nasion.

Zgniliznę twardzikową powoduje grzyb Sclerotinia sclerotiorum. Szacuje się, że pojawienie się tego patogenu w uprawie rzepaku może spowodować straty na poziomie aż 30%. Źródłem infekcji są zimujące w glebie przetrwalniki grzyba, tzw. sklerocja, z których przy podwyższonej wilgotności gleby kiełkują owocniki w kształcie miseczek.

W owocnikach dochodzi do tworzenia zarodników i następuje ich wysyp. Charakterystyczne jest porażenie w postaci szarobiałych plam na łodygach. Przy dużej wilgotności następuje pokrycie zainfekowanych miejsc przez białą, watowatą grzybnię, zawierającą twarde, szare a następnie czarne sklerocja.

Taka grzybnia jest często widoczna wewnątrz porażonych łodyg. Porażenie rzepaku przez S. sclerotiorum sprawia, że łodygi mogą się wyłamywać, a same nasiona osypują się do gleby.

Szara pleśń

szara pleśń

Szara pleśń prowadzi do gnicia i zamierania porażonych roślin

fot. Sumi Agro Poland

Opadające płatki kwiatów rzepaku są także źródłem pożywienia dla grzyba Botrytis cinerea, będącego sprawcą szarej pleśni. Choroba ta powoduje brunatne plamy z szarym nalotem na liściach i łodygach, co prowadzi do gnicia i zamierania porażonych roślin. Efektem jest oczywiście mniejszy plon nasion.

Czerń krzyżowych

Kwitnienie to okres, kiedy pojawić się może czerń krzyżowych. Chorobę powoduje grzyb Alternaria alternata, którego obecność objawia się w postaci ciemnych, prawie czarnych plam na łodygach i liściach. Często widoczne jest wyraźne strefowanie plam z czarnym nalotem grzybni i zarodników.

czerń krzyżowych

Czerń krzyżowych objawia się w postaci plam z czarnym nalotem grzybni i zarodników

fot. Sumi Agro Poland

Z tych miejsc dochodzi następnie do infekcji rozwijających się łuszczyn i właśnie to porażenie jest najistotniejsze dla budowania plonu. Plamy powodują kurczenie rozwijających się łuszczyn, przez co następuje ich przedwczesne pękanie i osypywanie się nasion. W konsekwencji zbieramy plon mniejszy od tego, który powinniśmy uzyskać w układzie zdrowych roślin.

Zabieg na opadanie płatków w rzepaku

Przyjmuje się, że optymalny termin zabiegu to moment, w którym dochodzi do otwarcia połowy kwiatów pędu głównego (BBCH 65). To właśnie wtedy zaczynają opadać pierwsze płatki z kwiatów, które zakwitły w pierwszej kolejności.

bbch rzepaku

Do ochrony rzepaku w tej fazie warto zastosować środek o więcej niż jednej substancji czynnej. Poprzez wykorzystanie różnych substancji, a co za tym idzie – odmiennych mechanizmów działania, zwiększamy skuteczność wykonanego zabiegu. Tego typu rozwiązanie zastosowano w preparacie Yamato 303 SE.

Strategia ochrony roślin

Środek Yamato 303 SE jest optymalnym rozwiązaniem na opadanie płatków w rzepaku

Połączono tu tiofanat metylu i tetrakonazol. Związki te wykazują różne mechanizmy działania, a oprócz tego należą do różnych grup chemicznych.  Można zatem powiedzieć, że w skuteczny sposób uzupełniają się nawzajem, realizując strategię ochrony przed głównymi zagrożeniami ze strony grzybów w czasie kwitnienia.

Dodatkowo Yamato 303 SE jest środkiem, który może być zastosowany zapobiegawczo, interwencyjnie i wyniszczająco. Kluczowe jest działanie zapobiegawcze, szczególnie kiedy po warunkach sprzyjających rozwojowi patogenów możemy się spodziewać ich potencjalnego pojawienia się w rzepaku.

Jeżeli w sezonie nie wystąpiły czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia zgnilizny twardzikowej i szarej pleśni, zabieg preparatem Yamato 303 SE może zostać przesunięty do fazy początku formowania łuszczyn, kiedy narażone są one na porażenie przez czerń krzyżowych.

Czy artykuł był przydatny?

Kliknij na gwiazdkę, by zagłosować

Ocena / 5. Liczba głosów

Prezentowane informacje w zakresie środków ochrony roślin zawarte w serwisie www.agrofakt.pl nie zawierają pełnej treści etykiet-instrukcji stosowania. Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu. Zwróć uwagę na zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia oraz przestrzegaj środków bezpieczeństwa zamieszczonych w etykiecie.

Artykuł zawiera lokowanie produktu i ma charakter promocyjny.

Dodaj komentarz

avatar
  Subskrybuj  
Powiadom o